Van Erzurum naar Dogubayazit, 21-03-2017

Vanwege de kou maar ook vanwege het feit dat we nu door Koerdisch gebied rijden wilden de anderen net als gisteren weer via de kortste route naar het volgende hotel rijden. En dus de alternatieve route die ruim 100 km langer is en door prachtige bergen en valleien gaat links laten liggen. Ik kon ze weer niet overtuigen dus hebben we afgesproken dat we de eerste 50 km, wanneer de kortste en de alternatieve route gelijk zijn, samen op zouden rijden. Toen de afslag zich aandiende stopten ze, wensten me veel geluk met de ALT route en reden haastig door.

Ik nam de afslag van de snelweg en reed via een smal weggetje richting zuid om na anderhalve kilometer het eerste roadblock van Turkse militairen in te rijden. Shit!

Op de snelwegen waren we ook al wat roadblocks tegengekomen maar daar mocht je met 20 km/h door rijden en hoefde je meestal niet eens te stoppen. Maar dit roadblock was heel wat serieuzer; pantserwagens aan de in- en uitgang met erop een dik ingepakte militair achter de punt vijftig, en een heleboel militairen in kogelvrije vesten met een (oude) Kalasjnikov AK47 op de borst.
Hun Kalasjnikovs zagen er afgeleefd uit; in vergelijking daarmee hadden PLO commando’s uit begin jaren tachtig splinternieuwe! De mannen zagen er ook gehard uit vergeleken met de jongens die de roadblocks op de snelwegen bemanden. Dit was serieus!

Maar ik bleek wel een welkome afwisseling op een saaie werkdag; dat merkte ik wel 🙂

De patrouille commandant bleek geen Engels te spreken dus werd een soldaat uit een bunker geroepen die een beetje Engels sprak. Die vond mijn motor machtig interessant en leek in zijn nopjes met zijn nieuwe taak als vertaler. Ongeveer elke tiende zin excuseerde hij zich dat ze me staande moesten houden en al die vragen stellen. Ik had inmiddels mijn
motorhandschoenen uitgedaan, helm afgezet en oordopjes uitgedaan en bleef glimlachend al hun vragen beantwoorden. Toen ze doorkregen dat ik niets verkeerds in de zin had, geen stennis begon te maken en vriendelijk hun vragen bleef beantwoorden relaxten zij ook. Een militair kwam aanlopen met een dienblad met Turkse thee en een andere had een schaal mierzoete witte koekjes. Het werd het bijna nog gezellig 🙂

Intussen zat de patrouille commandant ijverig mijn naam, paspoortnummer en data uit mijn Turks visum over te schrijven en voelde zich volgens mij een beetje gepasseerd door zijn soldaten. Dus toen hij daarmee klaar was kwam hij met zijn borst vooruit aanlopen en begon gewichtig te doen om mij (maar vooral zijn eigen soldaten) te laten merken dat hij de baas was van het zootje en niemand anders. Als eerste wilde hij mijn tanktas onderzoeken. Dus die rits ik open en laat hem de inhoud zien waarna hij erin begint te graven. Ik moet uitleggen wat velgbeschermers zijn, mijn kleine verrekijker wordt uitgebreid onderzocht, camera moet uit z’n hoesje en aangezet om te laten zien dat er alleen vakantiefoto’s op staan, zaklamp wordt uitgeprobeerd. Ik begin langzaam behoorlijk te balen; als we zo ook de twee zijkoffers, de bagagerol en de smuggler moeten afwerken zijn we nog wel een paar uur bezig.

Als hij op de bodem van de tanktas aankomt vind hij mijn mapje met route
informatie plus een kaart op A3 formaat waarop ik de hele route vanuit
Nederland naar Bulgarije, Turkije, Iran en weer helemaal terug naar
Nederland heb ingetekend. Met rode cirkels op de plaatsen waar ik
overnacht. Die kaart maakt indruk en gaat van hand tot hand. Nu pas snappen ze waar ik mee bezig ben. Ik krijg weer thee aangeboden; de mierzoete koekjes waardoor je glazuur spontaan van van je tanden springt sla ik deze keer vriendelijk doch beslist af. Of het komt door de kaart weet ik niet maar hij mist de twee zijkoffers compleet en ook de smuggler merkt hij niet op. Hij vraagt wel wat er in de gele bagagerol zit. Ik antwoord dat daar mijn nette kleding in zit. Hij betast de rol, voelt wel mijn jas maar niet de reserve voor- en achter binnenband die er ook in zit en is tevreden. Ik krijg al mijn papieren terug en mag vertrekken. Als ik mijn helm weer opzet ziet hij de microfoon van mijn communicatiesysteem en wordt weer achterdochtig; met wie sta ik in contact? Ik leg hem uit dat als ik met mijn vrouw (!?) motor rijd, we daarmee met elkaar kunnen praten. Maar omdat ik nu alleen rijd ik enkel het ontvangst gedeelte gebruik om de aanwijzingen van de Garmin navigator te kunnen horen. Gelukkig gelooft hij dat.

Eindelijk mag ik echt weg maar nu wil hij wel dat ik omdraai en terug naar de snelweg ga! De alternatieve route die ik wil rijden blijkt diep Koerdisch gebied in te gaan en dat vind hij niet verantwoord. Ammehoela!

Ik leg hem uit dat ik niet helemaal uit Nederland ben komen rijden om alleen op saaie snelwegen te rijden maar dat ik gekomen ben om zijn prachtige land Turkije te leren kennen en te bewonderen. Dat schijnt hem te vermurwen en na nog wat soebatten mag ik eindelijk verder.

Ik ben met deze grappenmakerij veel tijd kwijtgeraakt en ik moet nog ruim 300 km door de bergen over smalle wegen dus ik moet nu wel kilometers gaan maken anders wordt het nachtwerk!

De natuur is overweldigend!

Hierna gaat de rit voorspoedig en ik geniet van de prachtige natuur; dalen met prachtige vergezichten, de weg volgt een rivier een hele tijd door een prachtige langgerekte kloof enz. totdat ik een kilometer of dertig later weer een road block van Turkse militairen in rijdt. Shit!

Deze controle post is wat vreemd. Behalve de militairen loopt er een vreemde man rond; een kleine man van nog geen meter zestig, met een snor die over zijn mond is gegroeid, een stoppelbaard van meerdere dagen, een veel te wijde broek, afgetrapte ongepoetste schoenen en een openhangende bruine potloodventersjas tot over zijn kuiten. Maar hij hoeft maar wat te mompelen en de militairen beginnen te rennen en te draven. Hij spreekt geen woord Engels dus er wordt een soldaat opgetrommeld die voor tolk moet spelen. Hij wil weten wat ik daar doe, waarom ik alleen reis, of ik wapens bij me heb en meer van dat soort domme vragen. Mijn antwoord dat ik helemaal uit Nederland
ben komen rijden om zijn land te bewonderen maakt geen indruk. Hij wil mijn paspoort hebben. Ik haal mijn waterdichte plastic zip-zakje uit de binnenzak van mijn motorjas en vis daar mijn paspoort uit. Hij bekijkt mijn paspoort, bladert het door, ziet Visa met stempels van Wit-Rusland, Rusland, Georgië en Iran en snapt er helemaal niets meer van. Terwijl ik probeer uit te leggen dat ik met een motortocht bezig ben naar Turkije en Iran valt zijn blik op het plastic zip-zakje dat ik nog steeds in mijn rechter hand vast heb en waarin de kenteken- en verzekeringspapieren van mijn motor zitten plus m’n vaccinatie paspoort, visum voor Turkije en zo meer. Zijn hand schiet uit, pakt het plastic zip-zakje en probeert het uit mijn hand te trekken. Wat een onbeschofte boer!

Ik laat niet los en trek net zo hard. Hij zegt helemaal niks, kijkt me vreemd aan en trekt nog harder aan het plastic zakje. Hij is blijkbaar niet gewend tegengesproken te worden. Als het dreigt te scheuren laat ik het maar los. Met een triomfantelijke blik vist hij m’n papieren eruit. De kenteken- en verzekeringspapieren van mijn motor snapt hij nog maar m’n vaccinatie paspoort bladert hij van voor naar achter door en snapt er niks van. Dan vist hij mijn Turks visum eruit, dat is in het Turks opgesteld dus dat is het eerste document wat hij kan lezen 🙂

De gegeven hiervan worden uitgebreid gecontroleerd en vergeleken met die van m’n paspoort. Tenslotte wil hij de route weten die ik ga rijden; als ik die globaal heb verteld moet dat uitgebreid besproken worden met een hoge militair die naast hem staat en vervolgens krijg ik de hele papierwinkel terug en mag ik verder rijden !!? En ze vergeten al mijn bagage te controleren? Ik prop alle papieren los in mijn jas, zet vlug mijn helm weer op, handschoenen aan en rijd snel weg voordat ze hun fout opmerken. Een paar kilometer verder stop ik buiten het zicht van de militaire post om mijn papieren weer netjes (en waterdicht) op te bergen en mijn oordopjes weer in te doen en vervolg mijn reis.

Later in het hotel wordt me verteld dat die ongeüniformeerde mannen bij de controle posten leden van de Turkse geheime politie zijn waar de militairen als de dood voor zijn. Vandaar dat dat vieze morsige mannetje met zoveel egards werd behandeld. Geheime politie die geen woord buitenlands spreekt nog kan lezen is er blijkbaar alleen om de eigen bevolking te controleren.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *